ΠΟΙΑ Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ;

Μπροστά στον κορυφούμενο Ευρωσκεπτικισμό, εν όψει των Ευρωεκλογών του Μάη βλέπουμε τους φιλικά διακείμενους προς την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.), να προσπαθούν εναγωνίως να βρουν τρόπο ώστε να αναδείξουν τη σπουδαιότητα της. Είναι κατανοητή η ανησυχία τόσο των κομμάτων, όσο και της ίδιας της Ε.Ε. για το πόση θα είναι η συμμετοχή των πολιτών.
Είναι δυνατόν άραγε να τους πείσουν, αφού οι ίδιοι οι ηγέτες της Ε.Ε. περιφρόνησαν τα ψηφίσματα του Ευρωκοινοβουλίου ακόμα και για σοβαρά θέματα όπως τα πιο κάτω:

1. Ενώ το Ευρωκοινοβούλιο ψήφισε την αναβολή των διαδικασιών ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., τόσο ανώτεροι αξιωματούχοι χωρών κρατών μελών, όσο και θεσμικά όργανα της Ε.Ε. περιφρονούν το εν λόγω ψήφισμα πλήρως.
2. Ενώ το Ευρωκοινοβούλιο ψήφισε δύο φορές (2010, 2017) σχεδόν ομόφωνα υπέρ της απαγόρευσης της χρήσης κυανίου εντός της Ε.Ε. εν τούτοις λίγες χώρες συμμορφώθηκαν με το ψήφισμα. Στην Κύπρο δε, η κυβέρνηση έδωσε άδεια για την χρήση του και τα κόμματα τηρούν ένοχη στάση ανοχής, ερχόμενοι έτσι σε αντίφαση με τους εκπρόσωπους τους (Κύπριους Ευρωβουλευτές) στο Ευρωκοινοβούλιο.

Οι υποστηρικτές της Ε.Ε. όσο και αν προσπαθούν, δεν μπορούν να πείσουν τις λαϊκές μάζες των Ευρωπαϊκών κρατών για τη σπουδαιότητα και αποτελεσματικότητα της Ε.Ε., αφού αυτές οι μάζες, λόγω των πολιτικών και του πλαισίου της Ε.Ε. πλήττονται οικονομικά, υποβαθμίζονται κοινωνικά και περιθωριοποιούνται πολιτικά. Οι οικονομικές ανισότητες αυξάνονται και η σύγκλιση μεταξύ χωρών είναι άπιαστο όνειρο. Οι Έλληνες αντί «μισθούς Γερμανίας» που τους έταζαν πλησιάζουν μισθούς Βουλγαρίας με τη χώρα τους καταρρέουσα και υπό γενική εκποίηση. Μεγάλες μερίδες πολιτών στην Ε.Ε. βιώνουν την καθημερινή απόγνωση της φτώχειας. Κάποιοι πεθαίνουν από την αδυναμία πρόσβασης σε επαρκή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, άλλοι μεταναστεύουν (στην ουσία προσφυγοποιούνται για να επιβιώσουν), ενώ κάποιων άλλων οι “κατακτητές” τους παίρνουν σπίτια και ακίνητα όχι δια της βίας, αλλά με τα χρηματο-οικονομικίστικα παιχνίδια. Ο σιγανός, ύπουλος και ακήρυχτος κοινωνικός πόλεμος, είναι καθημερινός, εντεινόμενος και ατελείωτος.

Ενδεικτικό είναι, πως ακόμα και στην κραταιά Γερμανία, το 15% του πληθυσμού (δηλαδή 12,5 εκατομμύρια άτομα!) είναι κάτω από το όριο της φτώχειας, το υψηλότερο ποσοστό από τον καιρό της επανένωσης του 1990[1]. Λόγω όλων αυτών, παρατηρούμε γεγονότα όπως: το Κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων στη Γαλλία, την εκλογική νίκη του συνασπισμού 5 Αστέρων – Λέγκας στην Ιταλία, την ψήφιση του Brexit, την άνοδο των ευρωσκεπτικιστών σε όλη την Ευρώπη και τα όλο και χαμηλότερα ποσοστά θετικής άποψης για την Ε.Ε. που καταγράφονται σε γκάλοπ[2].

Αφού οι υποστηρικτές της Ε.Ε. ξέμειναν από επιχειρήματα, για να στρέψουν την προσοχή του κόσμου μακριά από την βία της καθημερινότητας του, σοφίστηκαν να λένε ότι η Ε.Ε. συνέβαλε ώστε για πολλές δεκαετίες να μην προκύψουν πόλεμοι στον Ευρωπαϊκό χώρο. Το επιχείρημα αυτό αν και είναι ευρέως διαδεδομένο, δεν ευσταθεί. Υπάρχουν άλλοι παράγοντες που εξηγούν καλύτερα την (εν μέρει) απουσία πολέμων στην Ευρώπη, τους οποίους παραθέτουμε συνοπτικά πιο κάτω:

1. Υπήρξε μείωση των πολέμων όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά παγκοσμίως - τουλάχιστον με τη μορφή των συρράξεων που ταλάνιζαν την Ευρώπη τους τελευταίους αιώνες μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αναπτύχθηκε μια μεγάλη κοινωνική αντίθεση στις συρράξεις μαζί με ένα ισχυρό αντιπολεμικό κίνημα. Η εξέλιξη της τεχνολογίας και οπλικών συστημάτων – ιδίως των όπλων μαζικής καταστροφής – κάνουν υπερβολικό το κόστος (σε ανθρώπινες ζωές καθώς και στην οικονομία και υποδομές), μιας σύγκρουσης μεταξύ σχετικά ισοδύναμων / ανεπτυγμένων χωρών. Το ιστορικό αρχείο δείχνει απουσία τέτοιων συγκρούσεων με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως Ιράν-Ιράκ (1980-1988) και Αρμενία-Αζερμπαϊτζάν (1988-1994).
2. Λόγω των ιστορικών εξελίξεων και ιδίως των σημείων που αναφέραμε πιο πάνω στο 1.,η φύση των πολέμων μετά τον Β΄ΠΠ ενέπιπτε σε μια ή περισσότερες από τις εξής κατηγορίες:
   1. Ισχυρές χώρες επιτίθενται σε πολύ πιο αδύναμες είτε άμεσα, είτε μέσω «proxies» (ΗΠΑ – Βιετνάμ, πολλές χώρες της Λ.Αμερικής, Ιράκ, Αφγανιστάν, ΕΣΣΔ – Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία).
   2. Μικρής διάρκειας πόλεμοι συνήθως λόγω διασυνοριακών διενέξεων (border skirmishes) π.χ. Κασμίρ ή για αμφισβητούμενες περιοχές (Νακόρνο-Καραμπάχ, νησιά Φόκλαντς).
   3. Εμφύλιοι και συγκρούσεις λόγω αποικιακών καταλοίπων σε σχετικά νεοσύστατα κράτη (κυρίως στην Αφρική και Μ.Ανατολή).
   4. Αντάρτικα και καταστολή αντάρτικων «Insurgency/Counter-insurgency» (Παντού στον 3ο κόσμο/αναπτυσσόμενες χώρες και σε αρκετές Ευρωπαϊκές).
3. Οι χώρες της Ε.Ε. ήταν μέλη ή συνεργάτες του ΝΑΤΟ, του οποίου η γεωστρατηγική καθόριζε ως αντίπαλο το Σύμφωνο της Βαρσοβίας (κυρίως την ΕΣΣΔ τότε και τη Ρωσία σήμερα) οπότε οι στρατοί στην Ευρώπη ήταν δομημένοι γι’ αυτό τον σκοπό και όχι για μεταξύ τους αντιπαραθέσεις.

Παρ’ όλη την ειρηνιστική βιτρίνα, οι πολλές χώρες της Ε.Ε. είχαν και έχουν μεγάλη συμμετοχή σε πολεμικές επιχειρήσεις (σχεδόν όλες μη αμυντικές και χωρίς έγκριση του ΟΗΕ) π.χ. Αφγανιστάν, Ιράκ, διάλυση Συρίας, παρεμβάσεις σε Β. και Δ. Αφρική (π.χ. Γαλλία στην ανεξαρτητοποίηση της Αλγερίας). Αυτές γίνονται και στον Ευρωπαϊκό χώρο όπως η συμμετοχή στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και οι παρεμβάσεις και στήριξη του πραξικοπήματος στην Ουκρανία (που είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο ακροδεξιοί / νεοναζιστές παραστρατιωτικοί), το οποίο οδήγησε στον εμφύλιο που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Πέραν από την άμεση συμμετοχή σε πολέμους, οφείλουμε να αναφερθούμε και στην γενικότερα ιμπεριαλιστική και αντιδημοκρατική στάση της Ε.Ε., που δείχνουν τα πιο κάτω παραδείγματα:

• η παρεμβατικότητα της Ε.Ε. στο θέμα της δημιουργίας κυβέρνησης της Ιταλίας μέσω του νομικού πραξικοπήματος του εγκάθετού της προέδρου Ματαρέλλα, ο οποίος αντισυνταγματικά εμπόδισε το διορισμό του Πάολο Σαβόνα ως υπουργού οικονομικών.
• η αφόρητη πίεση της Ε.Ε. μαζί με τις ΗΠΑ προς την Ελλάδα και τα Σκόπια για την υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών ως μέρος της επιθετικής επέκτασης του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια. Αυτή είναι παράνομη (πήγε στην Ελληνική Βουλή χωρίς ο Σκοπιανός πρόεδρος να υπογράψει το νομικό διάταγμα, ενώ το Σκοπιανό δημοψήφισμα δεν ήταν έγκυρο λόγω ανεπαρκούς συμμετοχής). Επίσης αγνοήθηκε η βούληση της πλειοψηφίας των λαών σε Ελλάδα και Σκόπια που ήταν εναντίον της.
• πλήρης ταύτιση της με την νεοσυντηρητική εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Trump για τη Βενεζουέλα, υποστηρίζοντας το πραξικόπημα του Juan Guaido, εκπρόσωπου των συμφερόντων των πλουσίων και των ΗΠΑ, μέχρι πρόσφατα άγνωστου στην πλειοψηφία των πολιτών. Εφτά μεγάλες χώρες της Ε.Ε. μάλιστα, επέδωσαν τελεσίγραφο (!) στην κυρίαρχη χώρα της Βενεζουέλας να κάνει εκλογές μέσα σε 8 μέρες, ειδεμή θα αναγνώριζαν ως πρόεδρο τον Guaido. Μετά την φυσική άρνηση του πρόεδρου Maduro, το Ευρωκοινοβούλιο σε ψήφισμα του αναγνώρισε ως πρόεδρο τον Guaido, όπως έπραξαν και οι Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ολλανδία, Αυστρία, Δανία, Σουηδία, Φινλανδία, Λουξεμβούργο, Τσεχία και οι 3 Βαλτικές χώρες[3].

Οι λαοί των Ευρωπαϊκών χωρών βλέπουν το βιοτικό τους επίπεδο να υποβαθμίζεται παρά τους λαγούς με πετραχήλια που υπόσχονταν οι οπαδοί της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Βλέπουν τις αποφάσεις για την μοίρα τους να απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τα χέρια τους και να περιορίζεται η ήδη λειψή δημοκρατία που υπήρχε. Βλέπουν τις χώρες τους να εμπλέκονται σε όλο και πιο αποσταθεροποιητικές και επικίνδυνες γεωστρατηγικές περιπέτειες για χάρη του ΝΑΤΟ και μεγάλων οικονομικών συμφερόντων.
Είναι καιρός να γυρίσουν την πλάτη στο Ευρωπαϊκό οικοδόμημα και να ανακτήσουν την εθνική τους κυριαρχία. Να αγωνιστούν για μια ζωή με αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο, κοινωνικά δικαιώματα, πραγματική δημοκρατία και διεθνείς σχέσεις συνεργασίας και ειρήνης.

---

[1] https://www.dw.com/en/poverty-in-germany-at-its-highest-since-reunification/a-18268757
[2] http://www.pewglobal.org/international-survey-methodology/?year_select=2016
[3] https://www.euractiv.com/section/global-europe/news/eu-leaders-recognise-guaido-in-venezuela/

Καταστατικές αλλαγές στο ΚΙΝΑΜΕ

Το ΚΙΝΑΜΕ είναι μια ομάδα ζύμωσης. Όταν ξεκινήσαμε τη δραστηριότητά μας δεν είχαμε όλες τις γνώσεις και τις τοποθετήσεις που έχουμε σήμερα. Όσο προχωρούμε, τόσο περισσότερο δουλεύουμε, βαθαίνουμε και ενίοτε αναθεωρούμε τις θέσεις μας. Η ζύμωση αυτή δεν γίνεται μόνο μέσα στην μικρή ομάδα μας, αλλά κυρίως μέσα από τις επαφές και τις συζητήσεις που έχουμε με άλλα άτομα και ομάδες και φυσικά, μέσα από τη μελέτη. Στόχος μας είναι να προωθήσουμε αυτού του είδους τον ουσιαστικό διάλογο μέσα στην κυπριακή κοινωνία. Μόνο όταν αποβάλουμε σαν λαός τον φανατισμό, τη νοοτροπία του οπαδού και τον δογματισμό και μάθουμε να μελετούμε, να ερευνούμε, να τεκμηριώνουμε και να ανταλλάζουμε ιδέες με ένα εποικοδομητικό τρόπο, χωρίς παρωπίδες και αγκυλώσεις, μόνο τότε μπορούμε να γίνουμε μια πραγματικά δημοκρατική κοινωνία. Μια κοινωνία που θα ορίζει η ίδια τη ζωή και το μέλλον της, αντί να άγεται και να φέρεται από κάθε λογής λαοπλάνο και πολιτικάντη, προς την εξυπηρέτηση συμφερόντων άλλων αντί των δικών της.

Η ομάδα μας είναι δεν είναι αρκετά μεγάλη για να ονομάζεται κίνημα. Προσπαθούμε όμως να καλλιεργήσουμε το έδαφος πάνω στο οποίο θα μπορέσει μια μέρα να αναπτυχθεί ένα πραγματικά δημοκρατικό κίνημα. Γι' αυτό, πιο σωστά πρέπει να ονομαζόμαστε:

Πρωτοβουλία για ένα κίνημα αμεσοδημοκρατίας

Αυτή την ονομασία την υιοθετήσαμε ομόφωνα και θα αποτελεί το πλήρες όνομά μας από εδώ και πέρα. Το συντομογραφικό όνομα «ΚΙΝΑΜΕ» θα διατηρηθεί ως έχει.

Οι θέσεις μας δεν αποτελούν εγχειρίδιο, αλλά τη συνεισφορά μας στον κοινωνικό διάλογο. Αναζητούμε τη διαφορετική άποψη, τη διαφωνία και την κριτική, γιατί μόνο αυτές μπορούν πραγματικά να μας βοηθήσουν να τις αναπτύξουμε. Από την άλλη, δεν ακολουθούμε την τακτική του να μην παίρνουμε θέση για τα δύσκολα ζητήματα, με τη δικαιολογία ότι δεν θέλουμε τάχα να δώσουμε έτοιμες λύσεις στην κοινωνία. Ότι τάχα είναι η ίδια που πρέπει να αποφασίσει για τα ζητήματα και όχι εμείς. Όποιος το λέει αυτό, είναι σαν να διαχωρίζει τη θέση του από την κοινωνία. Ξεχνά ότι είναι μέλος της και ότι εμείς ως άτομα και ως υποσύνολα είναι που την αποτελούμε. Για να πάρει η κοινωνία αποφάσεις, πρέπει ο καθένας μας να πάρει αποφάσεις. Για να υπάρχει κοινή γνώμη, πρέπει ο καθένας μας να έχει γνώμη. Και αν όλοι αρνούμαστε να θέσουμε κάτω τα ζητήματα, ιδιαίτερα τα πιο δύσκολα, αν δεν έχουμε τη διάθεση να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει για να βρούμε λύσεις και προπάντων, αν δεν έχουμε το θάρρος να τις εκθέσουμε στη δημόσια κριτική, κανένα ουσιαστικό κίνημα δεν μπορεί να γεννηθεί από μας. Άμεση δημοκρατία δεν είναι να αφήνουμε την σκληρή δουλειά για τους άλλους. Είναι να την αναλαμβάνει ο καθένας.

Όταν ξεκινήσαμε, μετά από μήνες συζητήσεων και αναλύσεων μέσα στην ομάδα μας και πριν ακόμα βγούμε προς τα έξω, καταλήξαμε σε μια σειρά από θέσεις, τις οποίες στη συνέχεια δημοσιεύσαμε με τον τίτλο «Καταστατικές Θέσεις». Καταστατικός είναι αυτός που θεμελιώνει ή που σχετίζεται με την ίδρυση μιας κατάστασης, μιας οργάνωσης, ενός θεσμού, ενός κινήματος κλπ. Οι καταστατικές μας θέσεις συνοψίζουν τις ιδέες μας για τα θεμέλια ενός κινήματος για την άμεση δημοκρατία. Αυτές τις θέσεις συνεχίσαμε να τις επεξεργαζόμαστε και να τις αναπτύσσουμε, με αποτέλεσμα να γίνουν πιο αναλυτικές, να καταπιαστούν με περισσότερα ζητήματα και να αυξηθεί σημαντικά ο όγκος τους. Αυτό ήταν αναπόφευκτο, γιατί για να μπορέσει να αποστάξει κανείς την ουσία από ένα σύνολο απόψεων και προβληματισμών, πρέπει πρώτα να δουλέψει αυτό το σύνολο. Σήμερα είμαστε σε θέση να παρουσιάσουμε το απόσταγμα αυτής της δουλειάς. Οι παλαιότερες καταστατικές θέσεις εντάσσονται πλέον στις αναλυτικές μας θέσεις.

Ακολουθεί το κείμενο των νέων καταστατικών μας θέσεων.

ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ

ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ – ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ – ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ – ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ – ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ

Επανένωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων σε βάση ενιαίου κράτους. Όχι σε λύση ομοσπονδίας. Η ομοσπονδία που μεθοδεύεται για την Κύπρο είναι ένας ρατσιστικός διαχωρισμός βασισμένος στην καταγωγή, ο οποίος δεν ενώνει τον Κυπριακό λαό, αλλά τον κρατά διαχωρισμένο, εξασφαλίζοντας το διαίρει και βασίλευε των ξένων δυνάμεων που επιβουλεύονται την πατρίδα μας. Αναγνώριση του δικαιώματος του εθνικού αυτοπροσδιορισμού και της ανεξιθρησκίας, σε συνδυασμό με σεβασμό γενικότερα της διαφορετικότητας. Θέλουμε μια κοινωνία που θα διέπεται από το πνεύμα του «Όλοι διαφορετικοί - Όλοι ίσοι». Μόνο ενωμένοι μπορούμε να εξασφαλίσουμε την αυτοδιάθεση και την ελευθερία μας.

Αυτοδιάθεση και άσκηση εθνικής κυριαρχίας. Ο κυπριακός λαός να έχει τη δυνατότητα να αποφασίζει ελεύθερα για τη ζωή του, την κοινωνία, την πολιτεία και τους νόμους, τους φυσικούς του πόρους, τη γη του, τον αέρα και τη θάλασσά του, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε ξένες χώρες ή οργανισμούς, εκτός από τις έλλογες υποχρεώσεις του που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο. Αυτό προϋποθέτει απελευθέρωση από την Τουρκική κατοχή, κατάργηση του καθεστώτος των βρετανικών βάσεων και έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Προϋποθέτει ακόμα επαρκή άμυνα και επανασυγκρότηση της οικονομίας σε παραγωγική βάση, χωρίς συσσώρευση χρέους, καθώς και τη δημιουργία νέου Συντάγματος που να πηγάζει από το λαό και να απευθύνεται στις ανάγκες του. Η αυτοδιάθεση και η εθνική κυριαρχία είναι προϋποθέσεις της δημοκρατίας.

Άμεση δημοκρατία. Η πραγματική δημοκρατία δεν εξαντλείται με τις εκλογές. Δημοκρατία σημαίνει ότι οι πολίτες κυβερνούν οι ίδιοι, άμεσα και δεν τους κυβερνούν άλλοι. Θέλουμε: Ανακλητούς αντιπροσώπους και συχνά δημοψηφίσματα για όλα τα σημαντικά θέματα, αφού προηγηθεί κοινωνικός διάλογος. Δυνατότητα υποβολής από τους πολίτες εισηγήσεων για συζήτηση από τη βουλή και άλλα κέντρα αποφάσεων, υποβολής προτάσεων που τίθενται σε δημοψήφισμα και δυνατότητα προσβολής των αποφάσεων της βουλής. Διαφάνεια σε όλες τις διαδικασίες του κράτους και πρόσβαση του πολίτη σε όλα τα έγγραφα και δεδομένα. Δυνατότητα προβολής των οργανωμένων συνόλων από τα ΜΜΕ για την προώθηση του κοινωνικού διαλόγου. Πρόσβαση των πολιτών σε όλες τις υπηρεσίες και τους αρμόδιους για έκθεση των προβλημάτων, των παραπόνων και των εισηγήσεών τους. Όμως η δημοκρατία δεν αφορά μόνο τη λήψη αποφάσεων. Δεν υπάρχει δημοκρατία εκεί που υφίστανται μεγάλες κοινωνικές ανισότητες, χωρίς κοινωνικό κράτος, κράτος δικαίου και παιδεία.

Κοινωνικό κράτος και κράτος δίκαιου. Περιορισμός των κοινωνικών ανισοτήτων. Η πολιτεία να μην αφήνει κανένα πολίτη να είναι φτωχός. Άνευ όρων βασικό εισόδημα και κοινωνικές παροχές, που θα επιτρέπουν να ζουν όλοι αξιοπρεπώς, έχοντας εξασφαλισμένα: στέγη, νερό, τροφή, ρουχισμό, ηλεκτρισμό, τηλεπικοινωνίες, πρόσβαση στο διαδίκτυο, συγκοινωνίες, παιδεία, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, και δυνατότητες κατάρτισης και εξεύρεσης εργασίας. Ιδιαίτερη σημασία στη στήριξη της οικογένειας. Κοινωνική ασφάλιση αναδιανεμητικού τύπου υπέρ των οικονομικά ασθενέστερων. Κατάργηση των έμμεσων φόρων. Προοδευτικά αυξανόμενος φόρος εισοδήματος ως μέσο περιορισμού της ανισότητας με αναδιανεμητικό χαρακτήρα. Συλλογικές συμβάσεις. Στήριξη των μικρών επιχειρήσεων. Προστασία της τοπικής παραγωγής. Έλεγχος των επιχειρήσεων. Περιορισμός στο μέγεθος των ιδιωτικών επιχειρήσεων ώστε να μην καθίστανται συστημικές, εθνικοποίηση όσων είναι εκ φύσεως συστημικές, αποτροπή μονοπωλίων και ολιγοπωλίων, ή αυστηρή επιτήρησή τους και περιορισμοί όπου αυτό δεν είναι δυνατόν. Αποτρεπτικοί νόμοι ενάντια στον σχηματισμό καρτέλ. Απαραίτητες υποδομές για οικονομική ανασυγκρότηση. Εκσυγχρονισμός του εκπαιδευτικού συστήματος με βάση τη σύγχρονη επιστημονική γνώση.

Διεθνισμός. Κανένας λαός δεν είναι εχθρός μας. Εχθροί μας είναι τα συστήματα συμφερόντων και εξουσίας που μας βάζουν να σφαζόμαστε μεταξύ μας. Εχθρός μας είναι ο ιμπεριαλισμός. Δεν δεχόμαστε φασίστες, ρατσιστές και σωβινιστές. Η Κύπρος είναι πολύ μικρή, αλλά δεν είμαστε μόνοι. Σύμμαχοί μας είναι όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο που αγωνίζονται για δημοκρατία και ελευθερία. Με αυτούς η Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να επιδιώξει στενή συνεργασία. Δεν ταυτιζόμαστε με τις επιταγές τις Δύσης, ούτε της Ρωσίας ούτε κανενός άλλου. Δεν συνάπτουμε σχέσεις με κράτη εις βάρος άλλων λαών. Αμοιβαία ωφέλιμες διεθνείς σχέσεις και συνεργασίες. Εμείς ως οργάνωση επιδιώκουμε τη συνεργασία με τις οργανώσεις και τα κινήματα των άλλων χωρών που έχουν συμβατές με μας αξίες και επιδιώξεις.

Οικολογία. Η κοινωνία μας χρειάζεται να αναδιοργανωθεί έτσι ώστε να συνυπάρχει σε μια σχέση αμοιβαίου οφέλους με το φυσικό περιβάλλον. Να καλλιεργήσουμε έναν πολιτισμό σεβασμού προς όλους τους ζωντανούς οργανισμούς του πλανήτη.