ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ TΖΟΥΛΙΑΝ ΑΣΣΑΝΤΖ

Πριν κάτι περισσότερο από ένα χρόνο, στις 11 Απριλίου 2019, η υφήλιος συγκλονίστηκε με τη σύλληψη από την αστυνομία του Ηνωμένου Βασιλείου του ανεξάρτητου δημοσιογράφου-ακτιβιστή Τζούλιαν Ασάντζ, μετά που ο αμερικανόδουλος πρόεδρος του Ισημερινού Λενίν Μορένο αφαίρεσε το άσυλο του Ασάντζ. Αυτό οδήγησε στη βίαιη σύλληψη του τελευταίου στην πρεσβεία του Ισημερινού, με μια πραγματικά ταπεινωτική για τον Ισημερινό βίαιη είσοδο της βρετανικής αστυνομίας εντός της πρεσβείας του.

Από τότε μέχρι σήμερα προχωρούν οι δικαστικές διαδικασίες για την έκδοση του στις ΗΠΑ (παρά το ότι...δεν έχει καν αμερικανική υπηκοότητα!). Oι Σουηδικές αρχές, σε πλήρη συμπαιγνία με τις ΗΠΑ, τον εδίωξαν για στημένες κατηγορίες σεξουαλικής παρενόχλησης, τις οποίες τώρα – αφού ο πραγματικός τους στόχος της σύλληψης του Ασάντζ επετεύχθη – αποσύρουν λόγω πλήρους έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων[1]! (αλήθεια, πόσες ακριβώς υποθέσεις σεξουαλικής παρενόχλησης στις οποίες ο κατηγορούμενος ΔΕΝ είναι ο Ασάντζ διώκονται με τέτοιο ζήλο?? Ελάχιστες...)[2]. Ενδεικτική εδώ και η μαρτυρία του πρώην Υπουργού Εσωτερικών της Ισλανδίας Ögmundur Jonasson για απόπειρα παγίδευσης του Ασάντζ στην Ισλανδία από το FBI, όποτε μετά από ψευδή δήλωση πρόθεσης και προσπάθεια κατατρομοκράτησης της Ισλανδικής κυβέρνησης έστειλαν ένα...αεροπλάνο γεμάτο πράκτορες στην Ισλανδία![3]

Τελική επιδίωξη τους είναι να τον «εξαφανίσουν» και ίσως τελικά να τον «αυτοκτονήσουν» όπως έγινε και με άλλους «προβληματικούς» όπως ο (δολοφονημένος με φρικιαστικό τρόπο από την Σαουδική Αραβία λόγω της κριτικής του στο εκεί καθεστώς και την βασιλική οικογένεια) Jamal Khashoggi[4]. Στην καλύτερη περίπτωση, θα περάσει δεκαετίες στη φυλακή...Την ίδια ώρα, όντας φυλακισμένος με σοβαρά σωματικά και ψυχολογικά προβλήματα υγείας τα οποία δεν τυγχάνουν την απαιτούμενης αντιμετώπισης[5][6], επιβιώνει (προς το παρόν...) σε συνθήκες απομόνωσης. Αυτό το καθεστώς κράτησης τον οδηγά σε σωματική και διανοητική καταρροή σύμφωνα με τον Ειδικό Εισηγητή του ΟΗΕ για τα βασανιστήρια, και οι οποίες θυμίζουν έντονα Γκουαντάναμο...[7] Στο νομικό κομμάτι, δεν έχει ούτε την απαιτούμενη πρόσβαση σε δικηγόρους/νομικούς συμβούλους/μέσα υπεράσπισης του εαυτού του[8], αφαιρώντας την οποιαδήποτε πιθανότητα να μιλάμε για μια έστω και κατ’ επίφαση «δίκαιη» νομική διαδικασία.

Ο λόγος που το αμερικανικό βαθύ κράτος κυνήγησε και κυνηγά μέχρι τέλους τον Ασσάντζ ήταν ακριβώς η κρίσιμη συνεισφορά του στην αποκάλυψη των εγκλημάτων πολέμου των ΗΠΑ σε Αφγανιστάν, Ιράκ και αλλού στον πλανήτη, τα οποία του είχαν μεταφερθεί από τον τέως Μπράντλευ Μάννινγκ-νυν Τσέλσυ Μάννινγκ. Εδώ ήταν σε συμπαιγνία και οι αρχές του Ηνωμένου Βασιλείου, του Ισημερινού, Σουηδίας (κατά τα άλλα τάχα «προοδευτικοί»...) και Αυστραλίας. Αυτό φυσικά για αυτούς ήταν απλά ακόμη ένας λόγος που ήθελαν να τον εξουδετερώσουν αλλά και να τον τιμωρήσουν εξοντωτικά ως παραδειγματισμό. Η οργάνωση που έχει ιδρύσει, η Wikileaks, ουκ ολίγες φορές συνεργάστηκε με whistleblowers, προστατεύοντας την ανωνυμία τους, λειτουργώντας ως κάποιος που μπορούσαν να εμπιστευτούν σε έναν σκοτεινό κόσμο και ήταν διατεθειμένος να τους ακούσει, και δημοσιεύοντας τα εγκλήματα κυβερνήσεων και άλλων μεγαλοσυμφερόντων ανά το παγκόσμιο, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ.

Ανάμεσα στα πάμπολλά εγκλήματα και συνωμοσίες που έφερε στο φως η Wikileaks συμπεριλαμβάνονται και τα ακόλουθα (όλα τα πιο κάτω μπορούν να τύχουν αναζήτησης στην ιστοσελίδα των wikileaks[9]):

• Οι φρικαλεότητες των ΗΠΑ και των εταιρειών μισθοφόρων τους σε Ιράκ, Αφγανιστάν και αλλού.[10][11]
• Oι προσπάθειες του κομματικού κατεστημένου των «Δημοκρατικών» στις ΗΠΑ να υπονομεύσουν την προσπάθεις του αυτοαποκαλούμενου δημοκρατικού σοσιαλιστή Μπέρνυ Σάντερς να πάρει το χρήσμα τους και την υποψηφιότητα για την προεδρία των ΗΠΑ, κάτι που θα μπορούσε (απίθανο στην τελική, αλλά δυνητικά δυνατό) να προκαλέσει μεγάλες ανησυχίες στους αμερικανούς καπιταλιστές και το κατεστημένο.
• Το πόσο ακριβώς φιάσκο ήταν η θεωρία συνωμοσίας για καθοδήγηση των αμερικανικών εκλογών στην κατεύθυνση της νίκης του Ντόναλντ Τραμπ έναντι της Χίλαρυ Κλίντον. Συγκεκριμένα, το ότι το «Russiagate» (εμπλοκή της Ρωσίας στις εκλογές για χειραγώγηση τους) δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά κατασκεύασμα της CIA/FBI/«Five Eyes» – κάτι που επιβεβαιώθηκε από τον πρώην τεχνικό διευθυντή της NSA Bill Binney.[12]
• Τα σχέδια του στενού συμμάχου των ΗΠΑ, του Ισραήλ, για γενοκτονία στην Γάζα και βίαιη καταστολή του κινήματος των Παλαιστινίων, με χρήση ακόμη και της πείνας και της διάλυσης της οικονομίας τους ως όπλο...[7]

Αντιλαμβανόμενοι ότι δεν μπορούσαν να τον διώξουν για συλλογή και δημοσίευση πληροφοριών με προστασία της πηγής (κάτι το οποίο ουσιαστικά αποτελεί...δημοσιογραφία, και βάσει αυτού θα έπρεπε να συλλάβουν και ΟΛΟΥΣ τους δημοσιογράφους των εφημερίδων που δημοσίευσαν τα «μυστικά» (όπως New York Times, Guardian) κ.ο.κ.), χρησιμοποίησαν «δευτερεύουσες» στημένες κατηγορίες περί «συνωμοσίας για απόκτηση παράνομης πρόσβασης σε υπολογιστικά δεδομένα»[13]. Πρέπει να σημειωθεί εδώ φυσικά ότι τα πιο πάνω καθεστωτικά μίντια, αφού επωφελήθηκαν από τα «λαβράκια» που απλόχερα τους έδωσαν τα Wikileaks, μετά στράφηκαν εναντίον τους ώστε να μην δυσαρεστήσουν τους χορηγούς τους και τις εγχώριες εξουσίες... Είναι εδώ ολοφάνερο ότι, αν τολμούσαν να τον διώξουν όπως θα ήθελαν και όπως το σκέφτονταν, θα μιλούσαμε για την πλήρη διάλυση και κατάργηση της όποιας Ελευθερίας του Τύπου. Αυτό ακριβώς δείχνει και το τι έχει το βαθύ κράτος των ΗΠΑ αλλά και παγκόσμια ως τελικό στόχο για την κοινωνία...Οι κατηγορίες αυτές βασίζονται σε έναν δικτατορικό νόμο, ο οποίος καταστέλλει την οποιαδήποτε δημιουργικότητα στο Διαδίκτυο ασχέτως κινήτρων και αποτελεσμάτων ως «hacking», και τον οποίο το τότε βαθύ κράτος των ΗΠΑ έπεισε τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέγκαν να προωθήσει με τρόπο ουσιαστικά... «τραμπικό», «πείθοντας» τον με...προβολή μιας φανταστικής κινηματογραφικής ταινίας![14]

Είναι, λοιπόν, εμφανές ότι οι διεθνείς εξουσιαστές και τα συμφέροντα από πίσω τους επιστρατεύουν κάθε μέσο δικτατορικής επιβολής που έχουν στήσει τις προηγούμενες πολλές δεκαετίες για να διαλύσουν οποιον/αδήποτε αντιστέκεται έμπρακτα και αποτελεσματικά στα σχέδια τους – ειδικά βγάζοντας τα εγκλήματα και τις συνωμοσίες τους στη φόρα. Ο στοχευμένος έλεγχος και φιλτράρισμα των ειδήσεων από τα μονοπώλια του Διαδικτύου (Google, Twitter, Facebook κ.λ.π.) για τον οποίο μιλάμε σε άλλο μας κείμενο[15] πολλές φορές δεν είναι αρκετός. Έτσι «παραδειγματίζουν» και τους οποιουσδήποτε σκεφτούν να ακολουθήσουν και να αγωνιστούν για την Αλήθεια. Στα πλαίσια αυτά κινείται και η επιχείριση εξόντωσης του Τζούλιαν Ασσάντζ.

Φυσικά, αυτή η ανηλεής προσπάθεια εξόντωσης του Ασάντζ δεν βρίσκεται εν κενώ, αλλά είναι ακόμη μια από αμέτρητες επιθέσεις κατά whistleblowers. Ενδεικτικά παραδείγματα:

• Mordechai Vanunu: Ισραηλινός πρώην πυρηνικός τεχνικός, αποκάλυψε το μυστικό πυρηνικό πρόγραμμα του Ισραήλ. Κυνηγήθηκε ανηλεώς από την Μοσάντ (η οποία χρησιμοποίησε «ερωτική παγίδευση» όπως έγινε με τον Ασάντζ...), και αφού συνελήφθη με μυστικό τρόπο και πέρασε 18 χρόνια στην φυλακή, μπαινοβγαίνει στη φυλακή από τότε έχοντας αμέτρητους περιορισμούς που παραβιάζουν τα ανθρώπινα του δικαιώματα...[16]
• Edward Snowden: Πρώην τεχνικός της NSA, αποκάλυψε τα παράνομα προγράμματα μαζικής παρακολούθησης των NSA/GCHQ(Αγγλία) ανά το παγκόσμιο, συμπεριλαμβανομένων των PRISM, Tempora, MUSCULAR.[17] Αναγκάστηκε να ζητήσει άδεια παραμονής στη Ρωσία για να αποφύγει την «εξαφάνιση» του. Μέχρι τώρα οι τραπεζικοί του λογαριασμοί είναι μπλοκαρισμένοι και αναγκάζεται να χρησιμοποιεί κρυπτονομίσματα.

Πέρα από έναν ακτιβιστή δημοσιογράφο, στα πρόσωπο του Ασάντζ συγκεντρώνεται η διαχρονική μάχη των λαών για την Α-λήθεια έναντι στη λήθη, οδηγώντας έτσι ενημερωμένους πλέον ΠΟΛΙΤΕΣ (και όχι υπηκόους) στο να διεκδικήσουν έναν κόσμο διαφάνειας και Δημοκρατίας. Η αλληλεγγύη μας, λοιπόν, τόσο στον Ασάντζ όσο και σε οποιον/αδήποτε άλλο/η αγωνίζεται στο πεδίο της πραγματικά αποκαλυπτικής και μαχητικής δημοσιογραφίας (π.χ. οι «δικοί μας» Άρης Χατζηστεφάνου, Κώστας Βαξεβάνης) είναι δεδομένη, και καλούμε όλους/ες να συνεισφέρουν όπως μπορούν. Ένα πρώτο βήμα είναι η προώθηση και συζήτηση αυτού του κειμένου.

---

[1] https://consortiumnews.com/2019/11/20/with-assange-safely-locked-up-sweden-drops-investigation/
[2] https://www.huffpost.com/entry/jaccuse-sweden-britain-an_b_795899
[3] https://www.dailymail.co.uk/news/article-4021166/Former-Icelandic-minister-claims-FBI-tried-frame-Julian-Assange.html
[4] https://en.wikipedia.org/wiki/Assassination_of_Jamal_Khashoggi
[5] https://www.theguardian.com/media/2019/nov/25/julian-assanges-health-is-so-bad-he-could-die-in-prison-say-60-doctors
[6] https://news.sky.com/story/julian-assange-could-be-effectively-tortured-to-death-in-belmarsh-doctors-claim-11936883
[7] https://medium.com/@njmelzer/demasking-the-torture-of-julian-assange-b252ffdcb768
[8] https://www.canberratimes.com.au/story/6578853/assange-denied-access-to-lawyers-in-uk/?cs=14232
[9] https://wikileaks.org/
[10] Iraq War Logs https://wikileaks.org/irq/
[11] Afghan War Diary https://wikileaks.org/afg/
[12] https://www.scoop.co.nz/stories/HL2007/S00191/cia-fabricated-russiagate-evidence-says-former-nsa-tech-chief.htm
[13] https://www.globalresearch.ca/julian-assange-exposed-crimes-powerful-actors-including-israel/5675361
[14] https://the-parallax.com/2016/03/16/where-did-the-cfaa-come-from-and-where-is-it-going/
[15] http://kinimaamesodimokratias.blogspot.com/2018/01/blog-post.html
[16] https://en.wikipedia.org/wiki/Mordechai_Vanunu
[17] https://en.wikipedia.org/wiki/Edward_Snowden#Revelations

Η σημαντικότητα της ελεύθερης, απρόσκοπτης πρόσβασης στο Διαδίκτυο ως απαραίτητη προϋπόθεση για τη Δημοκρατία. Οι τελευταίες αρνητικές εξελίξεις

Στις 14 Δεκεμβρίου 2017, η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Επικοινωνιών (FCC) των ΗΠΑ (επί της παρούσης επί διακυβέρνησης Τραμπ, και διορισμένη από τον ίδιο) αποφάσισε την κατάργηση των κανόνων Ουδετερότητας στο Διαδίκτυο (Net Neutrality). Αυτοί οι κανόνες ουσιαστικά υποχρέωναν, μέχρι τότε, τις υπό ολιγοπωλιακό καθεστώς μεγαλοεταιρείες που ελέγχουν το υλικό (hardware) και την τεχνική υποδομή του Διαδικτύου να μεταχειρίζονται το Διαδίκτυο ως δημόσια παροχή (utility) και όχι ως ιδιωτικά παρεχόμενη υπηρεσία (service). Ως εκ τούτου, οι εν λόγω εταιρείες υποχρεούντο να παρέχουν ίση μεταχείριση στον κάθε πελάτη τους όσο αφορά πρόσβαση σε συγκεκριμένες ιστοσελίδες, πρωτόκολλα επικοινωνίας και μεταφοράς δεδομένων και διαχείρισης των δεδομένων του. Επίσης, υποχρεούντο να μην διακρίνουν μεταξύ διαφορετικών παροχέων περιεχομένου (content providers) όσο αφορά την ταχύτητα μεταφοράς δεδομένων που παρέχεται στους πελάτες τους.

Με απλά λόγια, αν πχ έχει ένας πελάτης συμβόλαιο με την Verizon, δεν επιτρεπόταν η Verizon να του παρέχει, π.χ. εύρος ζώνης (=ταχύτητα μεταφοράς δεδομένων) 10 Gigabit το δευτερόλεπτο για μεταφορά δεδομένων από το Youtube, αλλά 3 Gigabit το δευτερόλεπτο για μεταφορά δεδομένων από το Facebook η οποιονδήποτε άλλο παροχέα περιεχομένου. Απαγορευόταν η προσθήκη σχετικών κανονισμών η όρων στα συμβόλαια παροχής υπηρεσιών Διαδικτύου. Μετά την κατάργηση των εν λόγω κανονισμών, πλέον δικαιούνται οι μεγαλοεταιρείες τηλεπικοινωνιών, λειτουργώντας σε ολιγοπωλιακό καθεστώς, να παρέχουν διαφορετική ταχύτητα πρόσβασης σε δεδομένα διαφορετικής προέλευσης, μέχρι και να μην επιτρέπουν την πρόσβαση σε δεδομένα συγκεκριμένης προέλευσης. Εύκολα μπορεί να φανταστεί κάποιος την εκμετάλλευση αυτής της ασυδοσίας τόσο για οικονομικά, όσο και για πολιτικά ωφέλη.

Κατ’ αρχήν, δικαιούνται οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών να χρεώνουν τους παροχείς περιεχομένου για παροχή πρόσβασης στο περιεχόμενο τους από τους χρήστες, η και για παροχή μη περιορισμένης πρόσβασης στο περιεχόμενο τους από τους χρήστες. Αυτό όχι μόνο επιτρέπει άλμα στα υπερκέρδη των μεγαλοεταιρειών εις βάρος των παροχέων περιεχομένου, αλλά το πιο σημαντικό, λειτουργεί αποτρεπτικά ως προς τη βιωσιμότητα «μικρών» παροχέων περιεχομένου, με περιορισμένες πηγές εσόδων. Αυτό περαιτέρω εδραιώνει τον έλεγχο στο τι βλέπουμε στο Διαδίκτυο, όχι μόνο των μεγαλοεταιρειών τηλεπικοινωνιών, αλλά και (πιο σημαντικό) των μεγαλοεταιρειών παροχής περιεχομένου, π.χ. Google, Facebook κ.ο.κ. Επειδή, στην τελική, το πραγματικό θέμα δεν είναι η μείωση των ταχυτήτων πρόσβασης στο Διαδίκτυο σε όσους και όσες δεν έχουν η δεν επιθυμούν να πληρώσουν τον εκβιασμό των εταιρειών τηλεπικοινωνιών με τον οποίο θα κρατούν όμηρο το Διαδίκτυο, αλλά το μπλοκάρισμα συγκεκριμένων ιστοσελίδων, και το αναγκαστικό κλείσιμο μικρών παροχέων περιεχομένου λόγω οικονομικών δυσκολιών.

Τα πιο πάνω θα έχουν ως συνέπεια ουσιαστικά τη διάλυση οποιασδήποτε έννοιας πραγματικής δημόσιας σφαίρας στις ΗΠΑ, εκτός εκεί όπου τοπική αντίσταση εξομαλύνει η και αποτρέψει τις συνέπειες της κατάργησης της Ουδετερότητας του Διαδικτύου. Το περιεχόμενο που θα βλέπει ο κάθε χρήστης του Διαδικτύου θα ελέγχεται πλήρως από λιγοστούς μεγάλους παροχείς περιεχομένου, οι οποίοι όντας οι ίδιοι μεγαλοκεφαλαιοκράτες θα προωθούν αφηγήσεις, οπτικές, δημοσιογραφία και πληροφορία, αλλά και θα ρυθμίζουν τις συζητήσεις αναλόγως, ούτως ώστε να προωθούνται τα συμφέροντα του κεφαλαίου και του κράτους. Οι ανεξάρτητοι, μικροί, διαφωνούντες παροχείς περιεχομένου (η και γενικότερα όσοι δεν «τα βρίσκουν» με τις μεγαλοεταιρείες τηλεπικοινωνιών) είτε θα στραγγαλίζονται οικονομικά, είτε, αν πραγματικά ενοχλούν τις μεγαλοεταιρείες η και τα πληρωμένα (μέσω συνεισφορών στα κόμματα) τσιράκια τους στο κράτος, θα μπλοκάρονται εξολοκλήρου, πλην συγκεκριμένων μεθόδων πρόσβασης άγνωστων στον μέσο χρήστη Διαδικτύου. Ως εκ τούτου, το Διαδίκτυο θα μετατραπεί από μια δημόσια σφαίρα συζήτησης και διάδρασης, σε απλά μια τηλεόραση με απλά πολύ περισσότερα κανάλια, που όλα τους όμως θα ακολουθούν συγκεκριμένες γραμμές. Ουσιαστικά θα πρόκειται για την εξόντωση τόσο του Διαδικτύου, όσο και του μοναδικού τρόπου δημόσιας διαβούλευσης στον σύγχρονο κόσμο.

Παρόλο που η απόφαση για κατάργηση της ουδετερότητας του Διαδικτύου πάρθηκε στις ΗΠΑ, θα έχει μεγάλες επιπτώσεις παγκόσμια. Καταρχήν, τεχνικά μιλώντας, η ταχύτητα πρόσβασης σε οποιαδήποτε σελίδα στο Διαδίκτυο εξαρτάται από την πιο αργή ενδιάμεση σύνδεση, π.χ. το πιο αργό καλώδιο που συνδέει ενδιάμεσα τον παροχέα περιεχομένου με τον παραλήπτη. Μπορούμε να φανταστούμε π.χ. ένα δίκτυο μεταφοράς νερού, αποτελούμενο από πολλές σωλήνες ενωμένες μεταξύ τους. Η ταχύτητα μεταφοράς του νερού περιορίζεται απόλυτα από την πιο στενή σωλήνα. Ως εκ τούτου, αν οι συνδέσεις ενός παροχέα περιεχομένου βασισμένου στις ΗΠΑ είναι πολύ πιο αργές, θα περιοριστεί σε αυτό το βαθμό η ταχύτητα σύνδεσης οποιουδήποτε καταναλωτή περιεχομένου αυτού του παροχέα ανά το παγκόσμιο. Επίσης, η ατυχής τάση μιμητισμού (τουλάχιστο στις χώρες της «Δύσης») οποιασδήποτε πολιτικής ή και νοοτροπίας προερχόμενης από τις ΗΠΑ, φέρνει την εφαρμογή παρόμοιων πολιτικών κοντά και στην Ευρώπη και, δυστυχώς, και στην Κύπρο. 

Το Κίνημα Αμεσοδημοκρατίας αναγνωρίζει πως, για να μπορέσει να εφαρμοστεί πραγματική Δημοκρατία, απαιτείται μια δημόσια σφαίρα διαλόγου και συζητήσεων, ελεύθερη και προσβάσιμη στον καθένα χωρίς περιορισμό. Επόμενο βήμα είναι η επέκταση αυτής της σφαίρας στην κλίμακα των πληθυσμών των χωρών, αλλά και ολόκληρου του πλανήτη. Αυτό μπορεί να καταστεί εφικτό στο κοντινό μέλλον μόνο με τη χρήση του Διαδικτύου. Απαραίτητη είναι επίσης η ελεύθερη και απρόσκοπτη πρόσβαση και αναζήτηση πληροφορίας στο Διαδίκτυο, ούτως ώστε να μπορούν οι πολίτες να ενημερώνονται από διάφορες πηγές, αλλά και να αποκτούν το απαραίτητο γνωσιακό υπόβαθρο που θα τους επιτρέπει τη λήψη ενημερωμένων αποφάσεων και απόψεων. Ως εκ τούτου, η Ουδετερότητα στο Διαδίκτυο είναι απαραίτητη. Δεν πρόκειται μόνο για ένα θέμα παροχής ενός δημόσιου αγαθού χωρίς το οποίο η σύγχρονη αξιοπρεπής ζωή δεν υφίσταται, όπως πχ το νερό, αλλά, όσον αφορά το διακύβευμα του εκδημοκρατισμού των κοινωνιών και της πολιτικής, για κάτι ακόμη πιο σημαντικό, αφού χωρίς αυτό Δημοκρατία δεν υφίσταται.

Ως εκ τούτου, το Κίνημα Αμεσοδημοκρατίας στέκεται αλληλέγγυο σε όσους και όσες αγωνίζονται και θα αγωνιστούν ενάντια στον περιορισμό με οποιοδήποτε τρόπο της προσβασιμότητας του Διαδικτύου, και τη μετατροπή της φύσης του από χώρο κοινωνικού και πολιτικού διαλόγου, σε μια υπηρεσία πρόσβασης σε στοχευμένη προπαγάνδα και κατευθυνόμενη σκουπιδοψυχαγωγία. Στηρίζουμε, ανάμεσα σε άλλα:

• -        Την αναγκαία αντιμετώπιση της επαίσχυντης απόφασης της FCC με κάθε ένδικο μέσο.
• -        Την ανοικτή αψήφιση της απόφασης από πολιτείες,κομητείες,πόλεις και καταναλωτές, και τη διάδοση τεχνικών τρόπων ακύρωσης των συνεπειών της απόφασης, μέσω παράκαμψης μηχανισμών ελέγχου δικτύων.
• -        Το μπουκοτάζ ενάντια σε κάθε εταιρεία τηλεπικοινωνιών η και μεγαλοπαροχέα περιεχομένου που θα δοκιμάσει να εκμεταλλευτεί τη νέα απαράδεκτη κατάσταση.
• -        Τη δημιουργία από τα κάτω, με χρήση λογισμικού ανοικτού κώδικα (Open-Source) και αυτοσχέδιου υλικού (hardware), εναλλακτικών δικτύων επικοινωνίας, μεταφοράς περιεχομένου και κοινωνικού διαλόγου.

Η νέα επαίσχυντη νομοθεσία μπορεί και πρέπει να νικηθεί. Η Δημοκρατική προοπτική εξαρτάται από αυτό. 

ΚΙΝΗΜΑ ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ